In 2012 maakte ik kennis met Verbindende – of Geweldloze – Communicatie volgens de ideeën van de Amerikaanse psycholoog Marshall Rosenberg. Dat was geen methode die ik “leerde”, maar eerder een taal die ik herkende. Een taal waarin waarnemen, voelen, behoefte en verzoek niet langer losse woorden waren, maar een kompas.
Geweldloze Communicatie leert ons om op een andere manier te spreken en te luisteren. Niet vanuit oordeel, maar vanuit bewustzijn. Niet vanuit gelijk krijgen, maar vanuit begrijpen. De aandacht wordt gericht op vier gebieden:
- wat we waarnemen
- wat we voelen
- wat we nodig hebben
- wat we vragen om ons leven – en dat van de ander – te verrijken
Het is een beweging van hoofd naar hart, en weer terug.
De giraffe staat in deze manier van communiceren symbool voor verbinding. Zij heeft het grootste hart van alle landzoogdieren en kan dankzij haar lange nek het rumoer op de grond met afstand bekijken. Niet om zich erboven te verheffen, maar om overzicht te houden. Om niet direct te reageren vanuit impuls, maar vanuit bewustzijn.
De Happy Giraffe werd mijn metafoor. Mijn streven. Niet perfect, maar richtinggevend.
Na meerdere jaren scholing bij de door Rosenberg gecertificeerde Nederlandse trainer Jan van Koert verdiepte ik me verder in de samenhang tussen brein, emotie en gedrag. Wat gebeurt er neurologisch wanneer mensen zich onveilig voelen? Waarom schiet het ene brein in vechten, terwijl het andere bevriest? Wat betekent stress voor leren? Wat betekent trauma voor relaties?
Ik liet me inspireren door onder anderen:
- Daniel Goleman (emotionele intelligentie)
- Daniel J. Siegel (interpersoonlijke neurobiologie)
- Stephen Covey en Ken Blanchard (persoonlijk leiderschap)
- Gabor Maté, Russell Barkley en Cindy Goldrich (ADHD en stressregulatie)
- Rick Hanson, Deb Dana en Peter A. Levine (trauma en regulatie)
- Eveline Crone (het puberbrein)
Al deze inzichten vormden de basis van mijn coachingpraktijk: Happy Giraffe Coaching. Ik begeleidde kinderen, jongeren en volwassenen in het versterken van sociaal-emotionele vaardigheden, zelfregulatie en balans tussen hoofd, hart en lijf.
Maar ergens begon het te wringen.
Ik werkte met individuen, terwijl ik voelde dat mijn missie breder was. Dat wat ik één-op-één deed, wilde ik ook doen in een klaslokaal. Niet alleen herstellen wat vastgelopen was, maar preventief bouwen. Niet alleen begeleiden ná de breuk, maar werken vóórdat het breekt.
Mijn eigen burn-out in 2019 versnelde dat proces. Het leerde mij dat kennis over brein en gedrag waardevol is, maar dat belichaming en context minstens zo belangrijk zijn. Dat je niet alleen individuen kunt versterken, maar ook systemen moet begrijpen.
In 2021 herlanceerde ik kortstondig mijn praktijk, maar koos uiteindelijk voor een andere route: het onderwijs.
Ik werd docent maatschappijleer en geschiedenis in het vmbo. Geen veilige overstap, maar wel een logische. Want waar kun je meer verschil maken dan in een klas vol pubers in ontwikkeling? Waar botsen hoofd, hart en lijf zichtbaarder dan daar?
In mijn lessen neem ik de Happy Giraffe mee. Niet als logo, maar als houding.
Ik leer leerlingen niet alleen wat een democratie is, maar ook hoe spanning werkt in hun brein.
Ik bespreek niet alleen grondrechten, maar ook wat veiligheid betekent voor leren.
Ik zie ADHD niet als label, maar als regulatievraagstuk.
De Happy Giraffe is daarmee geen coachingsbedrijf meer.
Het is een pedagogische grondhouding geworden.
Een manier van kijken.
Een manier van spreken.
Een manier van docent-zijn.
En misschien is dat wel mijn werkelijke missie:
in een klas vol rumoer overzicht bewaren,
met een groot hart,
en een lange nek.
Gewoon, als Alexander voor de klas!
